Esperanto Lyon

Publikigita danke al la afabla permeso de Marie NIMIER.

Ni dankas ŝin pro sia afableco kaj pro la inspiro donita per ŝia tre speciala libro Les Confidences.

Publié grâce à l’aimable autorisation de Marie NIMIER.

Nous la remercions pour sa bienveillance et pour l’inspiration offerte par son livre si singulier, Les Confidences.

Les Rebuts de Marie Nimier est une des confidences qu’elle a reçues et qu’elle a compilées dans un livre paru chez Galimard en 2019 sous le titre de “Confidences”.

Je ne comprends pas tout de suite sa profession. Rebuts. Le monsieur qui vient de s’asseoir sur la chaise en face de moi travaille aux rebuts comme on appelait autrefois ce service de la poste basé à Libourne — ou plutôt je travaillais là-bas, corrige-t-il, parce que depuis longtemps je suis à la retraite. C’est à Libourne également que se trouve le secrétariat du Père Noël, plus de deux millions de lettres chaque hiver tout de même, mais moi, j’étais dans le concret. Ma mission consistait à ouvrir les enveloppes dont les adresses étaient invalides ou indéchiffrables et d’analyser leur contenu, dans l’espoir d’identifier leurs destinataires ou leurs expéditeurs. On n’avait pas le Net à l’époque, juste nos yeux. Chaque courrier égaré était un défi. On se faisait un point d’honneur à le remettre sur les rails.

C’est dans ce cadre précis que j’ai pris rendez-vous. J’ai pensé que vous seriez sensible à ma démarche. J’ai toujours accompli mon travail avec intégrité, respectant scrupuleusement les règles du service public. Quand vous tombez sur de l’argent liquide, c’est primordial, l’intégrité. Si l’argent est considéré comme perdu, au bout d’un an et un jour, il est transmis à la Banque de France. Et les lettres, brûlées au bout de trois mois. Ça passe vite, trois mois. Vous voyez où je veux en venir.

Non, je n’ai rien volé, ce n’est pas du tout mon genre de voler. J’ai juste mis un pli de côté, disons que je l’ai réservé.

Un pli, en trente-huit ans d’exercice.

Je ne pouvais pas supporter qu’il soit détruit.

C’était une enveloppe en kraft moucheté de format C5 avec une étiquette partiellement endommagée, l’adresse du destinataire était illisible. Les timbres représentaient des bonsaïs de différents types, collés bien droit. Le tampon indiquait qu’elle avait été envoyée d’Hô Chi Minh-Ville en mars 1998.

Dans le milieu, tout le monde connaît la poste centrale d’Hô Chi Minh-Ville conçue par Gustave Eiffel à l’époque de l’Indochine française, c’est sans doute cet aspect des choses qui a d’abord retenu mon attention. Et puis il y avait le souvenir des grandes manifestations contre la guerre Vietnam où beaucoup d’entre nous avaient fait leurs premiers pas de militants. Disons que nous étions sensibilisés, alors ce courrier, je l’ai ouvert avec un soin tout particulier.

J’ai introduit mon coupe-papier dans le rabat, une odeur de moisi s’est échappée.

J’ai glissé ma main, c’était doux et épais. L’enveloppe contenait un carré de coton léger avec trois violettes brodées sur le côté, un lange très précisément, et une photo en noir et blanc représentant une enfilade de lits métalliques à barreaux. Je ne pouvais pas me détacher de cette image. La pièce carrelée, au fond des draps qui sèchent. Des ventilateurs, tout du long. Des appliques aussi pour la lumière. Et les petits lits, tous vides, sauf un au milieu dans lequel dormait un nourrisson, jambes nues repliées et les mains grandes ouvertes posées de chaque côté de son corps, comme pour tendre les bras à qui voudrait de lui. Au dos de la photo, quelqu’un avait écrit en français : Ne pas laver les vêtements dans la machine s’il vous plaît, cela peut donner le tournis au bébé.

Cette phrase m’a bouleversé. Elle disait que cet enfant avait été aimé.

Ce que j’attends de vous ? Que vous écriviez dans votre livre :
Si vous êtes susceptible d’être le destinataire d’un courrier envoyé le 26 mars 1998 de la poste centrale de Hô Chi Minh-Ville, contactez le site des confidences, qui transmettra.

La Forĵetindaĵoj de Marie Nimier estas unu el confidencoj kiujn ŝi ricevis kaj kompilis en libron eldonitan de Galimard en 2019 sub la titolo “Konfidencoj”.

Mi ne tuj komprenas lian profesion. La forĵetindaĵejo. La sinjoro kiu ĵus sidiĝis sur la seĝon antaŭ mi, laboras en la forĵetindaĵejo*, kiel antaŭe oni nomis tiun ĉi poŝtservon bazitan en Liburno – aŭ pli ĝuste mi laboris tie, li precizigas, ĉar mi antaŭ delonge emeritiĝis. Ankaŭ en Liburno troviĝas la sekretariejo de Avo Frosto, eĉ pli ol du milionojn da leteroj ĉiuvintre, sed mi mem prizorgis konkretaĵojn. Mia misio konsistis en malfermi kovertojn, kies adresoj estis nevalidaj aŭ nelegeblaj kaj analizi ilian enhavon, esperante identigi ilian ricevonton aŭ sendinton. Tiuepoke oni ne uzis interreton sed nur siajn okulojn. Ĉiu misvojigita poŝtaĵo estis defio. Pro honora devo ni faris ĉion eblan por reigi ĝin sur la reloj.

Pro tiu ĉi kialo mi rendevuis. Mi opiniis ke vi ŝatos mian peton. Mi ĉiam plenumis mian laboron honeste, skrupule respektante la regulojn de publika servo. Kiam vi trovas monon, honesteco estas precipa. Se oni taksas la monon perdita, post unu jaro kaj unu tago, ĝi estas trandonata al la Banko de Francio. Kaj la leteroj bruligataj post tri monatoj. Ve ! Tri monatoj pasas rapide ! Vi vidas, kion mi celas diri.

Ne, mi neniom ŝtelis, tute ne estas mia stilo, ŝteli. Mi nur metis unu leteron flanken, oni diru, ke mi rezervis ĝin.

Unu leteron en tridek ok jaroj da laboro.

Mi ne povis elteni ke ĝi estos detruita.

Ĝi estis koverto el punktamakule fortika papero, el formato C5 kun parte difektita etikedo, la adreso de la ricevonto estis nelegebla. La poŝtmarkoj rekte gluitaj reprezentis bonsajojn de malsamaj tipoj. La stampo montris ke ĝi estis sendita de Hô Chi Minh-urbo en marto 1998.

En la komunumo, ĉiuj konas la centran poŝtejon de Hô Chi Minh-urbo desegnita de Gustavo Eiffel dum la hindoĉinia franca epoko. Sendube estis tia aspekto de la afero kiu unue kaptis mian atenton. Kaj tiam estis la memoro pri la grandaj manifestacioj kontraŭ la vjetnama milito kiam multaj el ni faris siajn unuajn paŝojn kiel aktivuloj. Ni diru ke ni estis impresiĝemaj, do mi malfermis ĉi tiun leteron kun aparta zorgo.

Mi enigis mian letermalfermilon en la klapon, eskapis mucida odoro.

Mi enŝovis mian manon, estis io mola kaj dika.

La koverto enhavis kvadraton el malpeza kotono broditan flanke de tri violoj, pli precize vindaĵon, kaj nigreblankan foton reprezentanta vicon da metalaj stanglitoj. Mi ne povis senigi de tiu bildo. La kahelita ĉambro, en la fondo littukoj sekiĝantaj. Ventumiloj laŭlonge. Murlampoj ankaŭ por la lumo. Kaj la litetoj ĉiuj malplenaj krom unu en la mezo en kiu dormis suĉinfano, kun falditaj nudaj kruroj kaj larĝe malfermitaj manoj metitaj flanke de ĝia korpo kvazaŭ por tendi la brakojn al kiu ajn volus ĝin. Malantaŭ la foto, iu skribis en la franca : bonvolu ne lavi la vestaĵojn en la lavmaŝino, tio povas sentigi kapturnon al la bebo.

Ĉi tiu frazo emociigis min. Ĝi diris ke tiu infano estis amata.

Kion mi atendas de vi ?
Ke vi skribu en via libro :
Se vi estas la eventuala ricevonto de letero sendita la 26an de marto 1998 el la centra poŝtejo de Hô Chi Minh-Urbo, kontaktu la konfidencejon kiu transigos.

Ont participé à la traduction de ce texte :
Anita Bastrenta
Andrea Bertrand
Marilou Cochard
André Delorme
Monique Gerbay
Daniel Lordier
Pascale Voldoire

Note des traducteurs :
Marie Nimier est une auteure française dont le père, Roger Nimier était aussi écrivain. Il est mort quand elle était enfant.
Elle a écrit des nouvelles traduites en plusieurs langues étrangères (anglais, japonais, vietnamien…) et qui ont reçu plusieurs prix en France ou à l’étranger.
Elle a écrit des pièces de théâtre et des chansons pour des chanteurs (dont Juliette Greco et Enzo Enzo).
Pour ce recueil, elle a choisi d’écouter des gens anonymes et recueillir leurs confidences. Elle a reçu environ 15 participants dans une petite ville. Comme elle ne voulait pas les voir, elle les a reçus avec un bandeau sur les yeux, dans une pièce nue et blanche avec juste une table, 2 sièges et une plante verte. Puis elle a écrit ces confidences et les a fait publier. Les textes sont très divers : ils peuvent être amusants, choquants ou touchants. Nous avons choisi un des plus touchants.

La traduko de tiu teksto estis farita de :
Anita Bastrenta
Andrea Bertrand
Marilou Cochard
André Delorme
Monique Gerbay
Daniel Lordier
Pascale Voldoire

Noto de la tradukantoj :
Marie Nimier estas franca aŭtorino, kies patro estis Roger Nimier ankaŭ verkisto. Li mortis kiam ŝi estis infano.
Ŝi verkis novelojn tradukitajn en plurajn fremdajn lingvojn (angla, japana, vjetnama…) kaj ricevis plurajn premiojn en Francio kaj eksterlande.
Ŝi verkis teatraĵojn kaj kanzonetojn por kantistoj (kiel Juliette Greco aŭ Enzo Enzo).

Por tiu libro, ŝi elektis aŭdi anonimajn homojn kaj kolekti iliajn konfidencojn. Ili estis pli malpli 15 volontuloj de iu malgranda urbo. Ŝi ne volis vidi ilin. Do, ŝi ricevis ilin vindokovrite en nuda, blanka ĉambro, kun tablo, 2 seĝoj kaj verda planto.
Poste, ŝi skribis tiujn konfidencojn kaj publikigis ilin. La tekstoj estas malsamaj : ili povas esti amuzaj, ŝokantaj aŭ kortuŝaj.
Ni elektis unu el la plej kortuŝaj.